Telo moje

Boje ispunjavaju vidno polje i uveseljavaju nas tek toliko da prenebregnemo osećaj praznine, atmosferu usamljenosti i hladnoće na slici. Čovek, obesmišljen kao individua, postaje puki patern, strukturalni element slike i sistema u kojem nema mesta sentimentalnosti.

Od istorijskog ropstva do današnjeg operatera u kol-centru proteže se ista nit: ukidanje humanosti u cilju stvaranja korporativnog profita. Čovek današnjice nalazi se u Veberovom „gvozdenom kavezu“, u kojem više nije prisiljen na rad izričitom naredbom, već nepostojanjem realne mogućnosti da postupi drugačije.

„Serija digitalnih kolaža nastala na predavanjima večernjeg akta, kroz istraživanje mogućnosti interpretacije ljudske figure svođenjem forme na jednostavne površine i teksture.“

Telo je dato u svojoj stvarnosti, s gotovo medicinskom neutralnošću koja ne prikriva tragove vremena, iskustva i životnih procesa. U svetu oblikovanom dominantno muškim pogledom, o tim promenama se retko govori, a žena je često predmet idealizacije. Svetlana svesno odbacuje idealizovanu predstavu, usmeravajući pogled ka onome što se najčešće prećutkuje.

Fotografiju tretira istovremeno kao sliku i grafički otisak. Ručni prenos laserskog otiska na papir, uz boju, vodu i pritisak grafičke prese, briše granice između fotografije, slikarstva i grafike i daje slici izraženu materijalnost.

„Ženska leđa služe kao simbol nevidljivog rada koji žene obavljaju unutar svojih porodica. Želim da prikažem ženu kao umetničko delo, jedinstvenu i dragocenu, bez filtera.“

U kratkim trenucima lebdenja, rotacije i promene položaja telo kao da prkosi zakonima fizike. Skakači predstavljaju odjek antičkog ideala telesne lepote, snage i savršenstva; njihova tela istovremeno podsećaju na precizne, gotovo mašinske mehanizme.

Fotografije su nastale tokom međunarodnog juniorskog prvenstva u skokovima u vodu u Rijeci 2023. godine, sa namerom da zabeleže upravo one trenutke koji u realnom vremenu ostaju nevidljivi.

Sumarno predstavljen u gipsu, rustičnih površina naglašene teksture, ovaj apstrahovani ženski akt prerasta u simbol božanstva, kulta ili nečeg novog. U njemu istovremeno prepoznajemo Koru arhajske Grčke, ali i drvene toteme autohtonih plemena.

Odabir izuzetno lomljivog materijala ukazuje na odnos prema skulpturi koji ne mora biti zasnovan na ideji večnog dela, već može uključivati ciklus nastanka, trajanja i nestajanja.

„U ovom radu istražujem autoportret kroz nestandardni prikaz sopstvenog tela, koristeći jogijski položaj Supta Virasana.“

Baveći se egzistencijalnim pitanjima, Najdanović progovara ne samo o sebi već i o čoveku današnjice. Kolorit sveden na modre tonove, sivu, belu i mrku paletu doprinosi atmosferi tišine i bespomoćnosti: čovek bez identiteta, ili u potrazi za njim, pokušava da pronađe izlaz ali ga za sada ne nalazi.

Posebno ga zanima odnos figure i posmatrača, mogućnost da prikazani lik ostvari neposrednu komunikaciju sa publikom i otvori prostor za lično tumačenje.

„Poigravam se sa belinama zidova, umivaonika, veš mašine i tako stvaram jedinstvenu atmosferu. Kroz korišćenje sebe kao modela nastojim da stvorim slike koje će se lako povezati sa svima koji ih posmatraju.“

Okosnica video rada je kritika patrijarhalnog narativa sa kojim se mnoge žene suočavaju. Citirajući Rusoove nazadne stavove o ženama, autorka preispituje opšta mesta o ulozi žene: njenom odnosu prema muškarcu, porodici, pravilima ponašanja, izgledu i mestu u društvu. Predimenzionirana figura izgledom referiše na neolitske boginje plodnosti, a naizgled jednostavna svakodnevna radnja prerasta u kritički čin.

„Pošto je moguće izdvojiti telo, ali ne i dušu, pokušala sam da je nakalemim: smesu sam izradila od starih fotografija, zapisa iz dnevnika i poruka. Rad je inspirisan performansom Semiotics of the Kitchen Marte Rosler.“